Η ιδέα για τη δημιουργία της λίμνης ανήκει στον Νικόλαο Πλαστήρα και τοποθετείται χρονικά στο 1925, όταν ο μετέπειτα πρωθυπουργός παραθέριζε στο μοναστήρι της Κορώνας. Πρότεινε, λοιπόν, να δημιουργηθεί ένα παραθεριστικό κέντρο στη θέση Αλώνια Μπεζούλας κι ένα φράγμα στη θέση Κακαβάκια, το οποίο θα διαμόρφωνε τεχνητή λίμνη που θα εξασφάλιζε την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας και την υδροδότηση του θεσσαλικού κάμπου.

Στην προσπάθειά του να προωθήσει αυτή την ιδέα, ο Πλαστήρας οργάνωσε το 1927 δύο επισκέψεις στην περιοχή, στις οποίες μετείχαν και ειδικοί επιστήμονες. Ακολούθησε η εκπόνηση σχετικών μελετών, όμως οι προσπάθειες υλοποίησης του φιλόδοξου αυτού σχεδίου διακόπηκαν από τη γερμανική κατοχή. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής (1943-44), στην περιοχή που σήμερα καλύπτουν τα νερά της λίμνης λειτούργησε αντάρτικο αεροδρόμιο.

Με τη λήξη του Εμφυλίου, η κατασκευή του φράγματος μπήκε σε φάση υλοποίησης. Το Νοέμβριο του 1953 προκηρύχτηκε διεθνής διαγωνισμός για την ανάδειξη της κατασκευάστριας εταιρείας και το Δεκέμβριο του 1955 εγκαινιάστηκε το έργο στο Μοσχάτο (τότε Βλάσδο), για να ολοκληρωθεί το 1959.

Με την ολοκλήρωση του φράγματος και τη δημιουργία της λίμνης, το οροπέδιο της Νεβρόπολης άλλαξε εντελώς. Ταυτόχρονα άλλαξε και η ζωή των κατοίκων, οι οποίοι έλαβαν μεν τις σχετικές αποζημιώσεις, ωστόσο έχασαν τα κτήματά τους και είδαν το εισόδημά τους να μειώνεται κατακόρυφα, με αποτέλεσμα αρκετοί να μεταναστεύσουν. Επιπλέον, έγινε πιο δύσκολη η επικοινωνία ανάμεσα στους κατοίκους που έμεναν στην ανατολική και τη δυτική πλευρά της λίμνης. Για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα αυτό, αρχικά δρομολογήθηκε μια μεγάλη βάρκα.

Όμως, μετά από ένα ατύχημα (1959), που κόστισε 20 ανθρώπινες ζωές, επιταχύνθηκε η κατασκευή των περιφερειακών προς τη λίμνη δρόμων. Η πορεία της περιοχής αναστρέφεται τις δύο τελευταίες δεκαετίες, καθώς άρχισε σταδιακά η τουριστική αξιοποίηση της λίμνης και η ανάπτυξη της σχετικής τουριστικής υποδομής. Κάθε χρόνο η περιοχή δέχεται περισσότερους από 120.000 επισκέπτες.